WebtoonLib logo

Veil — Prologue

Yükleniyor...

Diyalog Dökümü

Diyalog Dökümü Veil — Prologue 114

Gökyüzü alçak ve griydi. Tüm şehir soğuk ve sessizdi, tıpkı bir fotoğraf gibi. Dünyayı hiç görmemiş iki göz yürüyordu. Genç adamdan yayılan turuncu sesi algıladılar.

[Aleksander]: Neden açıktı ki zaten...

[Aleksander]: Of canım!

[Emma]: Gerçekten çok üzgünüm, gerçekten.

[Emma]: İyi misiniz? Canınızı yakmadım, değil mi?

[Emma]: İşte bu yüzden bastonları sevmi- yorum...

[Aleksander]: Sorun değil...

[Emma]: Çok uzun- sunuz!

[Emma]: Hatta bayağı uzun.

[Emma]: Ve şimdi ses yukarıdan geliyor...

[Emma]: ...

[Emma]: !

[Aleksander]: ...

[Aleksander]: Peki ya siz? Siz iyi misiniz?

[Emma]: Yerden gelen bir ses duydum...

Güzel...

[Emma]: Ah!

[Emma]: Affe- dersiniz.

[Aleksander]: Karşıdan karşıya geçmeden önce iki yana da bakmalısın!

Vergini öde!

[Emma]: ...

[Aleksander]: Seni soyma- dılar mı?

[Emma]: Hmm... Sanmı- yorum.

İşte orada!

Eller yukarı, aynasız!

[Aleksander]: Lanet olsun!

[Aleksander]: Bugün üzerimde hiçbir şey yok, yeminle!

[Aleksander]: Valla...

Bu ne o zaman?

[Aleksander]: Afacan hırsızlar...

[Aleksander]: Kimse onları durduramaz, çok hızlılar.

[Aleksander]: Vay canına, nasıl tahmin ettin?

[Emma]: Şey, sezgi diyelim

[Aleksander]: Kalpağım ihtiyacın olan tüm belgelerin yerine geçer.

[Emma]: Bende gerçek belgeler de var.

[Emma]: Üstüme alın- madım.

[Emma]: Endişe- lenmene gerek yok.

[Aleksander]: Yalnız mısın?

[Emma]: Beni takip etmen seni harikalar diyarına götürmez.

[Emma]: Ve seni şimdiden uyarayım.

[Aleksander]: Sence Alice'e mi benzi- yorum?

[Emma]: Yani, siz bir polis misiniz?

Şey...

[Aleksander]: Teşek- kürler.

[Emma]: Of

[Aleksander]: Sana eşlik edecek kimse yok mu?

[Aleksander]: Ha?

[Aleksander]: Vay be...

[Aleksander]: Bayağı uzaklardan gelmişsin, ha?

[Aleksander]: Bu kağıt...

[Aleksander]: Sanırım bu onun adresi...

[Aleksander]: İlk defa gözlerini kapalı tutan birini görüyorum.

[Aleksander]: Hmm...

[Aleksander]: Yanlış anlama...

[Emma]: Daha önce hiç kimseyi görmedim zaten...

[Emma]: Lütfen pasaportumu geri alabilir miyim?

[Emma]: Şey, bilirsin...

[Aleksander]: Önünde merdivenler var.

[Aleksander]: Lütfen dikkatli ol.

[Emma]: Kendi başımın çaresine bakarım.

[Emma]: Lütfen, benim için endişelenme.

[Emma]: Hemen bozulma, o en sevdiğim hikâyedir!

[Emma]: Belki de benziyor- sundur!

[Emma]: Hahaha!

[Aleksander]: Güldü!

[Emma]: Demek bu yüzden oturu- yordun...

[Aleksander]: Tam o sırada tavşan bana çarptı...

[Aleksander]: Şimdi o tavşanın nereye gittiğini merak ediyorum...

[Emma]: Haha...

[Aleksander]: Belki de haklısın...

[Aleksander]: Bugün sabahleyin az kalsın bir çukura düşüyordum...

[Aleksander]: Bir rögar kapağı açık bırakılmış...

[Emma]: Ah...

[Emma]: Bu çok tehlikeli...

Ben de başka yere bakıyor- dum...

[Aleksander]: Mutfak bölümü, her zevke hitap edecek geniş bir çay yelpazesine sahiptir.

[Aleksander]: Şey... Belki çalıştığım polis merkezi?

[Emma]: Gerçekten mi?

[Aleksander]: Hatta kayıp çocuklar için bir odamız bile var.

[Emma]: Kayıp çocuk değilim ben.

[Emma]: İş arıyorum.

[Emma]: Yemin ederim!

[Emma]: Söylüyorum ya, arı- yorum işte!

[Aleksander]: Hadi canım?!

[Emma]: Telefonlara bakmak mı, hmm..?

[Emma]: ...

[Emma]: Şey... Ben de tam bir çay içmeye gidecektim...

[Aleksander]: Tam bir çay sever mekanıdır, özellikle de emniyet müdürü.

[Aleksander]: ...Ki kendisi muhtemelen bir çay ocağı açmalıydı...

[Emma]: Şey...

[Aleksander]: Ah, şey...

[Aleksander]: Özür dilerim.

[Aleksander]: Şansa bak! Yani...

[Aleksander]: Bizim bölüm...

[Aleksander]: telefonlara bakacak birini arayacaktı!

[Emma]: Polis Bey...

[Emma]: Buralarda bildiğin güzel bir dükkan var mı?

[Emma]: Sence bu iş için uygun muyum?

[Aleksander]: Hm...

[Aleksander]: Neden bir şans vermiyorsun?

[Aleksander]: Umarım çok sıkılmazsın.

[Emma]: Onun için tasalanma.

[Emma]: Evde oturmaktan daha kötü olamaz.

[Emma]: Koluna girmeme izin verir misin?

[Aleksander]: Oraya gitmek için...

[Aleksander]: Ah, tabii ki!

[Emma]: Çukurlara dikkat edersin, değil mi?

[Aleksander]: Ha?

[Aleksander]: Ah...

Elbette...

[Aleksander]: Peki...

[Aleksander]: Şey...

İÇİNDEKİLER

Sahne 1: Sıradan Sahne 2: Karın Sahne 3: Gözler kalbin aynasıdır Sahne 4: Hissetmek Sahne 5: Yedek Sahne 6: Ütü Sahne 7: Sabahın ilk ışıkları Sahne 8: Burun, ağız ve gözler Sahne 9: Ses cümbüşüne dayanamıyorum Sahne 10: Sıcaklığın rengi Sahne 11: Özgürlük Sahne 12: Bir saatin hikayesi Sahne 13: 7. gündeki sihir Sahne 14: Yanmak gibi...

Bölüm Özeti

Bu bölümde Aleksandar ve Emma tanışırlar. Görme engelli Emma iş aradığını söyler ve Aleksander ona yardım etmek ister...

Bölüm Analizi: Veil — Prologue

Bölüm Analizi Veil — Prologue
Veil Prologue, Aleksandar ve Emma'nın ilk tanışmasına odaklanarak hikâyeye sade bir giriş yapıyor. Bu bölümde Emma'nın görme engelli olduğu ve iş aradığı bilgisi doğrudan kendisi tarafından dile getiriliyor. Bu açık sözlülük, onun durumunu saklamadığını ve yardıma ihtiyaç duyduğunu ifade etmekten çekinmediğini gösteriyor. Aleksander'in ona yardım etmek istemesi ise karşılaşmanın tek seferlik bir tanışma olarak kalmayabileceğini düşündürüyor ve aralarındaki ilişkinin bu yardım isteği üzerinden şekillenebileceğine işaret ediyor.