Veil — Prologue
Yükleniyor...
Diyalog Dökümü
Diyalog Dökümü Veil — Prologue 114
Gökyüzü alçak ve griydi. Tüm şehir soğuk ve sessizdi, tıpkı bir fotoğraf gibi. Dünyayı hiç görmemiş iki göz yürüyordu. Genç adamdan yayılan turuncu sesi algıladılar.
[Aleksander]: Neden açıktı ki zaten...
[Aleksander]: Of canım!
[Emma]: Gerçekten çok üzgünüm, gerçekten.
[Emma]: İyi misiniz? Canınızı yakmadım, değil mi?
[Emma]: İşte bu yüzden bastonları sevmi- yorum...
[Aleksander]: Sorun değil...
[Emma]: Çok uzun- sunuz!
[Emma]: Hatta bayağı uzun.
[Emma]: Ve şimdi ses yukarıdan geliyor...
[Emma]: ...
[Emma]: !
[Aleksander]: ...
[Aleksander]: Peki ya siz? Siz iyi misiniz?
[Emma]: Yerden gelen bir ses duydum...
Güzel...
[Emma]: Ah!
[Emma]: Affe- dersiniz.
[Aleksander]: Karşıdan karşıya geçmeden önce iki yana da bakmalısın!
Vergini öde!
[Emma]: ...
[Aleksander]: Seni soyma- dılar mı?
[Emma]: Hmm... Sanmı- yorum.
İşte orada!
Eller yukarı, aynasız!
[Aleksander]: Lanet olsun!
[Aleksander]: Bugün üzerimde hiçbir şey yok, yeminle!
[Aleksander]: Valla...
Bu ne o zaman?
[Aleksander]: Afacan hırsızlar...
[Aleksander]: Kimse onları durduramaz, çok hızlılar.
[Aleksander]: Vay canına, nasıl tahmin ettin?
[Emma]: Şey, sezgi diyelim
[Aleksander]: Kalpağım ihtiyacın olan tüm belgelerin yerine geçer.
[Emma]: Bende gerçek belgeler de var.
[Emma]: Üstüme alın- madım.
[Emma]: Endişe- lenmene gerek yok.
[Aleksander]: Yalnız mısın?
[Emma]: Beni takip etmen seni harikalar diyarına götürmez.
[Emma]: Ve seni şimdiden uyarayım.
[Aleksander]: Sence Alice'e mi benzi- yorum?
[Emma]: Yani, siz bir polis misiniz?
Şey...
[Aleksander]: Teşek- kürler.
[Emma]: Of
[Aleksander]: Sana eşlik edecek kimse yok mu?
[Aleksander]: Ha?
[Aleksander]: Vay be...
[Aleksander]: Bayağı uzaklardan gelmişsin, ha?
[Aleksander]: Bu kağıt...
[Aleksander]: Sanırım bu onun adresi...
[Aleksander]: İlk defa gözlerini kapalı tutan birini görüyorum.
[Aleksander]: Hmm...
[Aleksander]: Yanlış anlama...
[Emma]: Daha önce hiç kimseyi görmedim zaten...
[Emma]: Lütfen pasaportumu geri alabilir miyim?
[Emma]: Şey, bilirsin...
[Aleksander]: Önünde merdivenler var.
[Aleksander]: Lütfen dikkatli ol.
[Emma]: Kendi başımın çaresine bakarım.
[Emma]: Lütfen, benim için endişelenme.
[Emma]: Hemen bozulma, o en sevdiğim hikâyedir!
[Emma]: Belki de benziyor- sundur!
[Emma]: Hahaha!
[Aleksander]: Güldü!
[Emma]: Demek bu yüzden oturu- yordun...
[Aleksander]: Tam o sırada tavşan bana çarptı...
[Aleksander]: Şimdi o tavşanın nereye gittiğini merak ediyorum...
[Emma]: Haha...
[Aleksander]: Belki de haklısın...
[Aleksander]: Bugün sabahleyin az kalsın bir çukura düşüyordum...
[Aleksander]: Bir rögar kapağı açık bırakılmış...
[Emma]: Ah...
[Emma]: Bu çok tehlikeli...
Ben de başka yere bakıyor- dum...
[Aleksander]: Mutfak bölümü, her zevke hitap edecek geniş bir çay yelpazesine sahiptir.
[Aleksander]: Şey... Belki çalıştığım polis merkezi?
[Emma]: Gerçekten mi?
[Aleksander]: Hatta kayıp çocuklar için bir odamız bile var.
[Emma]: Kayıp çocuk değilim ben.
[Emma]: İş arıyorum.
[Emma]: Yemin ederim!
[Emma]: Söylüyorum ya, arı- yorum işte!
[Aleksander]: Hadi canım?!
[Emma]: Telefonlara bakmak mı, hmm..?
[Emma]: ...
[Emma]: Şey... Ben de tam bir çay içmeye gidecektim...
[Aleksander]: Tam bir çay sever mekanıdır, özellikle de emniyet müdürü.
[Aleksander]: ...Ki kendisi muhtemelen bir çay ocağı açmalıydı...
[Emma]: Şey...
[Aleksander]: Ah, şey...
[Aleksander]: Özür dilerim.
[Aleksander]: Şansa bak! Yani...
[Aleksander]: Bizim bölüm...
[Aleksander]: telefonlara bakacak birini arayacaktı!
[Emma]: Polis Bey...
[Emma]: Buralarda bildiğin güzel bir dükkan var mı?
[Emma]: Sence bu iş için uygun muyum?
[Aleksander]: Hm...
[Aleksander]: Neden bir şans vermiyorsun?
[Aleksander]: Umarım çok sıkılmazsın.
[Emma]: Onun için tasalanma.
[Emma]: Evde oturmaktan daha kötü olamaz.
[Emma]: Koluna girmeme izin verir misin?
[Aleksander]: Oraya gitmek için...
[Aleksander]: Ah, tabii ki!
[Emma]: Çukurlara dikkat edersin, değil mi?
[Aleksander]: Ha?
[Aleksander]: Ah...
Elbette...
[Aleksander]: Peki...
[Aleksander]: Şey...
İÇİNDEKİLER
Sahne 1: Sıradan Sahne 2: Karın Sahne 3: Gözler kalbin aynasıdır Sahne 4: Hissetmek Sahne 5: Yedek Sahne 6: Ütü Sahne 7: Sabahın ilk ışıkları Sahne 8: Burun, ağız ve gözler Sahne 9: Ses cümbüşüne dayanamıyorum Sahne 10: Sıcaklığın rengi Sahne 11: Özgürlük Sahne 12: Bir saatin hikayesi Sahne 13: 7. gündeki sihir Sahne 14: Yanmak gibi...
Bölüm Özeti
Bu bölümde Aleksandar ve Emma tanışırlar. Görme engelli Emma iş aradığını söyler ve Aleksander ona yardım etmek ister...

