Veil — Vol. 1 - Chapter 8
Yükleniyor...
Diyalog Dökümü
Diyalog Dökümü Veil — Vol. 1 - Chapter 8 28
[Aleksander]: Aklıma geldi... Evini aramıştı. Sadece bir dakika sürmüştü. Aynı anda telefon çaldı, o açtı, bu onun ilk aramasıydı. Ve o arama şuydu: "Kedim evden kaçtı, bulmanızı istiyorum." O da cevap verdi: "Çok üzgünüm lakin tek başıma bulamam." Ve gerçekten üzgündü. Kedi en sonunda geri dönmedi. Ama onu sık sık mahallede dolaşırken görüyorum. Özgürlüğün olayı bu, bir kere tadınca sonsuza dek istiyorsun. Aynı şey onun için de geçerli, "baston"unu kullanmayı bıraktığından beri. Saçları da başlangıca göre epey uzadı. Ve kız kardeşim Beth'le tanıştığından beri gardırobu da genişledi. Ama gözlerimi ondan asla ayırmıyorum. Çok tehlikeli. Yine merdivenlerde oturan birine çarpabilir veya merdivenlerden düşebilir. Özellikle de topuklu giymeye başladığından beri. Yani, kesinlikle olmaz. Onu gözümün önünden asla ayırmam.
[Aleksander]: Şurda masalar var...
[Emma]: Tezgah yok mu?
[Aleksander]: Tezgahta olmayı mı tercih edersin?
[Aleksander]: Sana göre şu çörekler kadar çok deliğim olurdu?
[Emma]: Peki...
[Aleksander]: Tamam
[Aleksander]: Acıktım
[Aleksander]: "Birimimiz telefonlara bakacak birini arıyor!" Açıkçası, bunu sadece şaka olsun diye söylemiştim... (Yani, birini arıyorduk, ama neyse...) Ve cidden umutsuz görünüyordu, kelimenin tam anlamıyla karanlık bir geleceğe doğru yürüyordu. Ailesini arayıp onu almalarını istemeyi düşündüm ama şiddetle reddetti. Gerçekten zor durumdaydım. Yani, zor durumdaydım ama bana sopasıyla (bastonuna böyle diyor) vurduğu için sorumluluk hissettiğini çok emin bir şekilde söylediğinde, o sorumluluğun bana da düştüğünü hissettim, çünkü onun yolunda oturuyordum. Yani başlangıçta, bir koruma ve genç kaçak kızın eşlikçisiydim. Sadece başlangıçta.
[Emma]: Evet
[Emma]: Yüz yüze oturduğu- muzda, hep bana bakıyorsun
[Aleksander]: O halde itiraf edeyim...
[Aleksander]: Yan yana oturduğu- muzda da sana bakıyorum
[Emma]: Anlamadım mı sanıyor- sun?
[Emma]: Bu neredeyse mesleki suistimal, Polis Bey
[Emma]: Senin gibi görebil- seydim...
[Emma]: Muhtemelen sana yüz kere daha fazla bakardım.
[Emma]: İçinizi okuyuverir- dim, insanların dediği gibi
[Emma]: Peki ya ben, bende kaç tane var?
[Aleksander]: Yani...
[Aleksander]: Endişelenme sen
[Aleksander]: Sadece üç tane çok çekici deliğin var
[Aleksander]: Yani bazen...
[Aleksander]: Bir elin parmakları kadar delik gösteriyorsun
[Aleksander]: Söylemiş olayım, bu oldukça nadir...
[Emma]: Tezgah şu tarafta
Burun, ağız ve gözler
Onun monoloğu
Bölüm Özeti
Aleksander, Emma'nın karakola ilk gelişinde kayıp kedi aramasını hatırlar. Emma, tezgahta olmayı tercih edip etmediğini sorar. Yüz yüze oturduklarında Aleksander'ın ona baktığını söyler. Aleksander, yan yana otururken de baktığını itiraf eder.

